అసలే చలి కాలం. చీకటి పెరుగుతున్నకొద్దీ చలి కూడా తీవ్రమౌతుంది. సాయంత్రం ఆరున్నరే అయినా బాగా చలిగా వుంది. బస్ స్టాప్ లో నాతొ బాటు నలుగురైదుగురు అమ్మాయిలూ, అబ్బాయిలూ నిలబడి

నేను ఒక ప్రైవేటు స్కూల్ లో అకౌంటెంట్ గా పనిచేస్తున్నాను. స్కూల్ లో జరిగే ఏ ఖర్చు నాకు తెలియకుండా జరగదు. అన్నీ నా అనుమతి తోనే ఖర్చు చెయ్యాలి. నేను

మా ఊళ్ళో ఒన్న అతి పెద్ద కిరాణా దుకాణం లో పనిచేస్తున్నాను నేను. దుకాణదారుడు, భార్య, నేను మొత్తం దుకాణం ని నడుపుతాము. ఆవిడని నేను ఆంటీ అని పిలుస్తాను. ఆంటీ

నాకు మాథ్స్ లో కొన్ని డౌట్స్ ఉండి సర్ ఇంటికి బయలు దేరాను,వైట్ షర్టు (లోపన బ్రా లేదు)కింద వైట్ మిడ్డీ (లోపన డ్రాయర్ లేదు)వేస్కున్నాను.సర్ హౌస్ దగ్గరలో ఉందనగా గట్టిగా

నాగార్జున సాగర్ టూర్ .డాడీ నన్ను బస్ ఎక్కిస్తాకి వచారు.నన్ను మూర్తి సార్ కి అప్పగించి సార్ తోనే ఉండమన్నారు,చాలా జాగ్త్రట్టలు చెప్పారు.నా బాయలు బాగా పెద్దవి.అమ్మ బాయలు లాగా నావి

సమయం ఉదయం 9 గంటలు… స్థలం… హైదరాబాద్ లోని ఓ పోష్ లొకాలిటిలో అధునాతనంగా కట్ట బడిన అపార్ట్మెంట్ బిల్డింగ్ లో ఓ లగ్జరీ సూట్ లో మరింత లగ్జేరియస్ గా

నా పేరు కావ్య. తూ.గో. జిల్లా లో మాదో చిన్న ఊరు కాకినాడ రాజమండ్రి లకి కొంచెందూరం ఐనా బాగానే అభివృద్ది అయింది. బాగా కొబ్బరి తోటలతో ఎప్పుడూ కళకళ లాడుతూ

పొద్దున్నే నిద్రలేచి బద్దకంగా ఒళ్లువిరుచుకుంటుంటే, వెనగ్గా కౌగిలించుకున్నాడు నా భర్త. అప్పటికి కోపం తగ్గిపోయి దాని స్థానం లో మళ్ళీ ప్రేమ మొదలైంది, సంసారం అన్నాక ఇవన్నీ మామూలే అని ఆయన్ని