ఉదయం లేచి బయటకొచ్చేటప్పటికి సంధ్య కాఫి కప్ తో ఎదురొచ్చింది. “రాత్రి ఎన్ని గంటలకు పడుకున్నారేంటి? కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి.” అంది. “ఏమో, టైమ్ చూడలేదే” అన్నాను. “మూడు గంటలకి పడుకున్నారు.

పిల్లలు వేసవి సెలవులకని వాళ్ళ అమ్మమ్మ ఊరికి వెళ్ళారు. ఇక నా భార్యతొ మదన సామ్రాజ్యాన్ని నెలరోజులపాటు ఏలచ్చు అని అనుకున్నాను. ఇంతలో మరదలు సుమ వచ్చింది. వాళ్ళాయన క్యాంప్ వెళ్ళారంట

మాది చిన్న నగల కొట్టు. రెసెషన్ దెబ్బకు జనం నిత్యావసర వస్తువులే కొనలేకుంటే ఇక బంగారం ఏం కొంటారు. బిజినెస్ డల్ గా ఉంది. బజారులో కొట్టు, ఇల్లు స్వంతమే కాబట్టి

గిరి చెల్లెలి పెళ్ళి విజయవాడలో. ‘ఆ వంక ఈ వంక చెప్పి రాకపోయావో కాళ్ళుచేతులు విరగ్గొడత’ ఇది వాడి పెళ్ళి పిలుపు. “నీ చెల్లెలు వేరు నా చెల్లెలు వేరట్రా, రాకుండ

బెంగుళూరికి బయలుదేరడం కన్ ఫర్మ్ అవ్వగానె ముందు సంధ్యకి ఫోన్ చేసాను. “వావ్.. ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు” అంది సంతోషంగా. “నాక్కూడ నిన్ను ఎప్పుడెప్పుడు చూద్దామా అని ఉంది డార్లింగ్” అన్నాను. సంధ్య ఓ

ఎందుకో చిరాగ్గా ఉందీ రోజు. త్వ్రరగా ఆఫీస్ మూసి ఇల్లు చేరుకుందామనుకుంతలో ఫోన్ మోగింది. “హలో.. క్లాసిక్ స్టుడియో” అన్నాను. “హలో నా పేరు రమ్య. నేను ఫొటో తీయించుకోవాలనుకుంటున్నాను. మరో

మర్నాడు ఇంట్లో అందరితో మాట్లాడుతున్నాను కాని ఏ పని మీద ధ్యాస పెట్టలేక పోయాను. ఎమి చేసినా, రాత్రి జరిగిన సంఘటనలే కళ్ళ ముందు కదలాడుతూ ఉండీ నాలో నేనే మురిసిపోతూ

అలా 2-3 నెలలు గడిచాయి ఒక రోజు రాత్రి భోజనాలు చేస్తుండగా అమ్మా నన్నా ఎదో విషయంలో గొడవ పడ్డారు… మాటా మాటా పెరిగి గొడవ పెద్దదయింది… ఇద్దరు కోపంతో భిఎజనం

ఆ రోజు రాత్రి ఎంతకీ నిద్ర రావటం లేదు, అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను, నిజం చెప్పి తప్పు చేసానా అని నాలో ఆలొచనలు, అంతా నిద్ర పోతున్నారు, చుట్టూ నిశ్శబ్దం, భరించడం

మా ఫ్లాట్స్ కి కొత్త వాచ్ మన్ వచ్చాడు. వాడికి లిఫ్ట్ పక్కనే ఉన్న గది ఇచ్చారు ఉండడానికి. ఒక ముప్ఫై ఏళ్ళు ఉంటాయి వాడికి. రాజు వాడి పేరు. భార్య,