ఆలస్యం అయిపోయిందని హడావడిగా కారు దిగి నా క్లినిక్ వైపు పరిగెట్టాను. అప్పటికే ఒక అరడజను మంది పేషెంట్స్ నా కోసం ఉన్నారు. నన్నుచూసి తెలిసిన మొహాలు లేచి నిలబడ్డాయి గౌరవం తో. ఒక ముసలాయన పాపం తెగ దగ్గుతున్నాడు. బయట వాతావరణం ముసురుగా ఉంది. ఆ తేమ కి ఆయన రోగం ఎక్కువుగా ఉందనిపించింది నాకు. వెళ్ళి నా కుర్చీ మీద కూర్చోగానే రవి ( నా క్లినిక్ బాయ్) ఆ ముసలాయనని అతని కొడుకు
అదొక పల్లెటూరు. రచ్చబండ దగ్గర రాత్రి పదిగంటల వరకు బాతాఖానీ వేసి లేచారు గ్రామపెద్దలంతా. అప్పటివరకు కరెంటు కష్టాల గురించీ, జగన్ ఓదార్పు యాత్రల గురించీ చర్చించి, రాబోవు ఉప ఎన్నికల గురించి, కబుర్లు చెప్పుకుని అలసిపోయి నిద్ర ముంచుకురావడంతో ఇళ్లకు బయలుదేరారు. తుండు తీసి దులిపి భుజాన వేసుకుని తన ఇంటివైపు నడిచాడు గిరినాయుడు. చీకటి పడగానే అన్నం తిని రావిచెట్టు కింద రచ్చబండ మీదకి చేరడం ఆఊరి పెద్దలకలవాటు.
“అందంగా ఎర్రగా బుర్రగా ఉండే అమ్మాయిలను అందరూ చూస్తారు. వారికే లైనేస్తారు, వారి గురించే మాట్లాడతారు. కానీ నాలాఅందవికారంగా, నల్లగా ఉండే అమ్మాయిలను ఎవరు చూస్తారు?” అన్నది రాజీ అభిప్రాయం. ఇరవై మూడు సంవత్సరాల వయస్సు ఉంటుంది రాజీకి. మంచి శరీర ధారుడ్యం, బిగుతైన పరువాలు, ఆ వయసులో ఉండే కోరికలు. అందరిలాగే ఆమెకూ ఉన్నాయి.. కానీ ఆమె నల్లగా ఉండటం ఒక్కటే అందరితో ఆమెని దూరం చేస్తుంది.. స్కూలు చదువు నుండి, కాలేజీ చదువుల దగ్గరివరకూ
నిన్న రాత్రి అమ్మమ్మ ఫోన్ చేసింది సంక్రాతి సెలవులకు నన్ను రమ్మని. దాదాపు రెండేళ్లవుతుంది నన్ను చూసి కాని నాకే ఆవూరికి వెళ్ళాలంటే బోర్.ఎందుకంటే అది ఒక కుగ్రామము. కరెంట్ సరిగా ఉండదు,ఇంటర్నేట్ లేదు,కనీసం మోబైల్ సిగ్నల్స్ కూడ రావు,మోబైల్ నుంచి కాల్ చేయాలంటే 2కి.మీ. నడిచి వెళ్లి మాట్లాడాలి. నాకు తిండి లేకపోయిన ఫర్లేదు కాని facebook,whats app లు లేకపోతే నిద్రపట్టదు పిచ్చెక్కుతుంది,కాని ఏంచేయను అమ్మకూడా బలవంతం చేస్తుంది వెళ్లమని.తమ్ముడేమో(17) సెలవులు రాగానే ఎగిరి
“ఎక్స్క్యూజ్ మీ, మీ బిల్ పదివేలు దాటింది. ఇప్పుడు ఇవ్వగలరా?” అని అడిగాను. నేను నైట్ మేనేజర్ గా పని చేస్తున్న స్టార్ హోటేల్లో నేను రూమ్స్ కి వెళ్ళి కలెక్ట్ చేసుకోవాలి, బిల్ పదివేలు దాటితే.“ఓకె. రండి” అన్నాడు. టైం రాత్రి తొమ్మిది దాటింది. నేను చీర బాగా కిందకి కడతాను, దానిని ఇంకా కిందకి జరిపాను. పూకు క్లీన్ చెయ్యకపోతే, ఆతులు బయటికి వచ్చి ఉండేవి. బ్లౌజ్ లో చేతులు పెట్టి, సళ్ళని సర్దుకున్నాను.
డ్రైవర్: సరిపుచ్చు కొవాలి కదండి.లేకపోతే అవసరానుకి అప్పు తెచ్చుకొని మెల్లగా తీర్చుకుంటుంటానండి.డబ్బులు దాచుకొనే అవకాసం దొరకడం లేదు, కొద్ది కొద్దిగా దాచుకొని ఆటో సొంతంగా కొనుక్కుందామనుకున్నాను కానీ కుదరడం లేదు. మాటల్లో పడి తెలియలేదు, మార్కెట్ కి వచ్చేసాము.మీటర్ 40 రూపాయిలు అయింది.కోమలి 1000 నోట్ తీసి ఇచ్చింది. డ్రైవర్: చిల్లర లేదండి. కోమలి: పరవా లేదు ఉంచుకో. డ్రైవర్: వద్దండి. నా భాదలు ఎప్పుడూ వుండేవే. స్మిత: ఈ రోజు కనీసం కొంత దాచుకో ఆటో
వర్షం హఠాత్తుగా పడడం మొదలుపెట్టింది. గొడుగు లేకపోవడం తోటి చెట్టు కిందకు చేరే లోపలే బాగా తడిసి పోయాను. రుమాలు తో తల తుడుచుకుంటూ ఎదురుగుండా ఉన్న ఇంటి కేసి చూసాను. తలుపు తెరుచుకొని ఒక 35 ఏళ్ళ భామ పడుతున్న వాన కేసి ఆనందంగా చూస్తోంది. ఆమెను చూడగానే నా గుండె ఝల్లు మంది. మాలతి! అబ్బా! ఎన్నాళ్ళకు చూసాను మళ్ళీ! కాలేజి అయిపోయాక నేను ఉద్యోగ వేట లో పడి ఈ నగరం వచ్చి