ఇద్దరం ఒకళ్ళనొకళ్ళు శుభ్రం చేసుకుని బయటకొచ్చాము. “బావా చీర కట్టుకోనా?” అడిగింది. “ఎందుకు? విప్పాలంటే మళ్ళి టైమ్ వేస్ట్” అన్నాను. “మరీ ఒంటి మీద ఏవి లేకుండా ఎంతసేపు బావా. ఇప్పుడు కట్టుకుంటాను కావాలంటే నువ్వు దెంగుడు మొదలెడతాననగానే విప్పేస్తాను” అంది. “ఒంటి మీద ఏమిలేదని ఎందుకంటావ్, ఉన్నాయిగా” అన్నాను. ఏమున్నాయని తన ఒంటివైపొకసారి చూసుకుని మళ్ళి నావైపు చూసింది. “గాజులు, గజ్జెలు ఉన్నాయిగా” అన్నాను నవ్వుతూ. “అల్లరి పిడుగువి” అంటూ వాటేసుకుంది. నేనూ గట్టిగా తనను
ఉదయం లేచి బయటకొచ్చేటప్పటికి సంధ్య కాఫి కప్ తో ఎదురొచ్చింది. “రాత్రి ఎన్ని గంటలకు పడుకున్నారేంటి? కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి.” అంది. “ఏమో, టైమ్ చూడలేదే” అన్నాను. “మూడు గంటలకి పడుకున్నారు. నాలుగు షోలు వేసుకున్నారు. తనే చెప్పింది” అంది.”పోనీ ఒక రౌండ్ తగ్గించి తెల్లవారు ఝామున నిన్నేసుకోనా” అడిగాను. “మీ మొడ్డకో దండం. ఇప్పుడు కొత్తగా వాయిస్తున్నారా నన్ను. అందుక్కాదు నేనడిగింది. అలిసిపోతున్నారని. పోని ఒక వారం సెలవు పెట్టెయ్యకూడదు” అంది. “వారం రోజులెందుకూ, రోజంతా
పిల్లలు వేసవి సెలవులకని వాళ్ళ అమ్మమ్మ ఊరికి వెళ్ళారు. ఇక నా భార్యతొ మదన సామ్రాజ్యాన్ని నెలరోజులపాటు ఏలచ్చు అని అనుకున్నాను. ఇంతలో మరదలు సుమ వచ్చింది. వాళ్ళాయన క్యాంప్ వెళ్ళారంట వారం రోజులు మన దగ్గిర ఉందామని వచ్చిండి అన్నది మా ఆవిడ. ఆ రోజు ఆదివారం. మధ్యాన్నం భోజనం చేస్టున్నాను. మీతొ ఒక విషయం చెప్పాలి అన్నది. “నా దగ్గర పీఠిక ఎందుకు, ఏమిటి విషయం?” అన్నాను. “మీరు నా చెల్లెలికి గర్భాదానం చెయ్యాలి”
మాది చిన్న నగల కొట్టు. రెసెషన్ దెబ్బకు జనం నిత్యావసర వస్తువులే కొనలేకుంటే ఇక బంగారం ఏం కొంటారు. బిజినెస్ డల్ గా ఉంది. బజారులో కొట్టు, ఇల్లు స్వంతమే కాబట్టి ఎలాగో నెట్టుకొస్తున్నాము. నేనొక్కడ్నే కొడుకును. నాన్నకు వ్యాపారంలో సహాయం చేస్తున్నాను.పెళ్ళిచేసేసుకో అని అమ్మానాన్నలది ఒకటే గోల. వద్దువద్దంటున్నా వినకుండా “పిల్లను మేము చూస్తాము, నీకిష్టమైతేనే పెళ్ళి” అంటు అమ్మాయి వేటలో పడ్డారు. ఆ పనిమీదే బంధువుల ఊరికెళ్ళారు రెండు మూడ్రోజుల్లో వస్తామని చెప్పి. ఆ
గిరి చెల్లెలి పెళ్ళి విజయవాడలో. ‘ఆ వంక ఈ వంక చెప్పి రాకపోయావో కాళ్ళుచేతులు విరగ్గొడత’ ఇది వాడి పెళ్ళి పిలుపు. “నీ చెల్లెలు వేరు నా చెల్లెలు వేరట్రా, రాకుండ ఎలా ఉంటాను” అన్నాను. ఆదివారం పెళ్ళి రెండు రోజులు ముందు వెళ్ళి పెళ్ళైన తరువాత మరో రెండు రోజులుండి తీరిగ్గ చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలు తిరిగొద్దామనుకున్నాను. “నాన్న నీకేమయిన ఇబ్బందనిపిస్తే ఫోన్ చెయ్యి వచ్చేస్తాను” అన్నాను. “లేదురా వెళ్ళిరా. అసలు నేనే చెబుదామనుకున్నాను. నీ వయసు
బెంగుళూరికి బయలుదేరడం కన్ ఫర్మ్ అవ్వగానె ముందు సంధ్యకి ఫోన్ చేసాను. “వావ్.. ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు” అంది సంతోషంగా. “నాక్కూడ నిన్ను ఎప్పుడెప్పుడు చూద్దామా అని ఉంది డార్లింగ్” అన్నాను. సంధ్య ఓ వేశ్య. కాని తనతో ఉన్నప్పుడు నాకు అలాంటి ఫీల్ రాలేదు. అంతకు ముందు ఎంతో మంది వేశ్యలను అనుభవించాను. సంధ్య పరిచయం అయ్యాక మళ్ళీ మరొకరిని వెతుక్కునే అవసరం రాలేదు. మంచి అందగత్తేకాదు మంచి మనిషికూడ. నన్ను మరింత ఉద్రేకపరుస్తు స్వర్గ సుఖాలను చూపిస్తుంది.
ఎందుకో చిరాగ్గా ఉందీ రోజు. త్వ్రరగా ఆఫీస్ మూసి ఇల్లు చేరుకుందామనుకుంతలో ఫోన్ మోగింది. “హలో.. క్లాసిక్ స్టుడియో” అన్నాను. “హలో నా పేరు రమ్య. నేను ఫొటో తీయించుకోవాలనుకుంటున్నాను. మరో పది నిమిషాల్లో మీ స్టుడియోకొస్తాను” అని నా జవాబుకి ఎదురు చూడకుండా ఫోన్ కట్ చేసింది. ఈ మధ్య సిమ్ కార్డ్ దగ్గర్నించి రేషన్ కార్డ్ వరకు అన్నిటికీ పాస్ పోర్డ్ సైజ్ ఫొటోలు కావాలి. ఆ బాపతే అనుకుంటా. అదీ కాకుండ వాయిస్