అద్దం లో కొట్టొచ్చినట్లున్న నా సళ్ళు నేనే పిసుక్కుంటూ వుండి పొయాను. నా పెళ్లి నాటికి కమలా పళ్లు లాగ వుండే నా సళ్ళు కొబ్బరి కాయల్లా తయారయ్యాయంటే అది మా వారి ప్రతాపమే.అయిదేళ్లుగా ఆయన మైదా పిండి ముద్దలు పిసికినట్లు పిసికి పాకం పట్టినా ఇవి నేల చూపులు చూడకుండా నిక్కబొడుచుకునే నిలబడున్నాయి . ఆడ వాళ్లకి సళ్లు అందమే కాని ఇవి తెచ్చే బాధలు చికాకే. ఒక రోజు సినిమా హాల్ లో లైట్స్
పద్మ రెండో సారి స్నానం చేసి తన బెడ్రూంలోకి వచ్చి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందర నుంచుని తన వళ్ళు తుడుచుకోసాగింది. వంటికి చుట్టుకున్న తడి టవల్ తీసి పక్కన పడేసి..అద్దం లో తన రూపం చూసుకుంటూ ఇంకో పొడి టవల్ తీసుకొని నెమ్మదిగా తల మొత్తం ఆరేలా తుడుచుకొని తరువాత మెడ..గొంతు తుడుచుకున్నది. రెండు చేతులు పైకి ఎత్తి చంకల్లో తడి తుడుచుకుంటోంది..దాంతో తన రెండు సళ్ళు దగ్గరగా వచ్చి ముందుకు ఉబ్బాయి..టవల్ తో సళ్ళు తుడుచుకుంటూ
అప్పటికే కాలింగ్ బెల్ రెండు సార్లు మోగింది, చిన్నా గాడు హడావిడి గా లేచి “వదినా..అన్నయ్య వచ్చినట్టున్నాడు, నేను నా రూం లోకి వెళ్ళి పడుకున్నట్టు నటిస్తా. నేను ఊరి నుంచి వచ్చి పడుకున్నానని చెప్పు ప్లీజ్…” నగ్నం గా, హడావిడి గా అల్లగే పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు. నేను కింద పడున్న చీర,లంగా, పేంటీ అన్నీ అల్మారా లో పారేసి, ఒక నైటీ వేసుకుని డోర్ వైపు పరుగుతీసా. తలుపు తీయగానే ఎదురుగా నవ్వుతూ నా భర్త.
ఆ రోజు రాత్రి ఎంతకీ నిద్ర రావటం లేదు, అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను, నిజం చెప్పి తప్పు చేసానా అని నాలో ఆలొచనలు, అంతా నిద్ర పోతున్నారు, చుట్టూ నిశ్శబ్దం, భరించడం చాలా కష్టంగా ఉంది, ఎవరో తలుపు దగ్గర ఉన్నట్టు అనిపించి చూసాను, ఎదురుగా ఆంటీ, సర్దుకొని “ లోపలికి రా ఆంటీ, ఎంత సేపయ్యింది నువ్వు అక్కడ నిలబడి” ఆంటీ లోపలకి వచ్చి నేలపైని గోడకి ఆనుకొని కూర్చొని “ మోహన్ నిద్ర రావటం
ప్రసాద్ నెమ్మదిగా తన రెండు చేతులు వదిలాడు. కాని అంతలోనే తన రెండు చేతులు తెచ్చి నడుము చుట్టూ వేసి..ముందుగా తెచ్చి..పద్మ చీర కుచ్చిళ్ళ మీద నుంచి..చీర లొపలికి దూర్చబోతుంటే..భయంతో…”మామయ్యా!!.” అంటూ విదిలించుకోబోయింది. ప్రసాద్ అది చూసి నెమ్మదిగా..ఒక చెయ్యిని పద్మ నడుము మీద వేసి..వీపు మీద గట్టిగా ముద్దు పెట్టాడు. వెచ్చగా ప్రసాద్ ఊపిరి వీపు మీద తగులుతోంది. నడుము మీద సుతారంగా రాస్తున్న చేతిని తోయ్యాలని అనుకుంది పద్మ. కానీ కదలలేక పోయింది. అలాగే
ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న కిరణ్ ని చూసి “ఎవరు నువ్వు? మా రూం లో ఏం చేస్తున్నావ్?” జూన్ 6, 2007, ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న కిరణ్ ని చూసి “ఎవరు నువ్వు? మా రూం లో ఏం చేస్తున్నావ్?” అన్నాడు ముద్ద ముద్దగా మాటలు తడబడుతుండగా. నాకు పోయిన ప్రాణం తిరిగి వచ్చింది. ఆయన ఇప్పుడు ఎదురుగా ఉన్నవాళ్ళని గుర్తించేంత స్పృహలో లేరని. “అంకుల్ నేను కిరణ్ ని, ఇది మీ రూం కాదు నా
అసలే చలి కాలం. చీకటి పెరుగుతున్నకొద్దీ చలి కూడా తీవ్రమౌతుంది. సాయంత్రం ఆరున్నరే అయినా బాగా చలిగా వుంది. బస్ స్టాప్ లో నాతొ బాటు నలుగురైదుగురు అమ్మాయిలూ, అబ్బాయిలూ నిలబడి ఉన్నారు. కాలేజ్ కుర్రోళ్ళు కాబోలు. ఈ చలిలో వెచ్చగా ఆడదాని సుఖం పొందితే ఎంత బావుంటుంది అనుకున్నాను. నాకు ఆ అవకాశం లేదు…ఎందుకంటే నాకింకా పెళ్లి కాలేదు. ఆఫీసు నుండి అరగంట బస్సు ప్రయాణం చేస్తే నా బ్రమ్మచారి గదిలో కి వెళ్లి పడతాను.